แคลิฟอร์เนียโพสต์ เผยแพร่บทความของไบรอัน กัลลาเกอร์ นักข่าวสายบันเทิงเมื่อวันที่ 10 ตุลาคม 2026 เล่าประสบการณ์ใช้ชีวิตในลอส แอนเจลิสโดยไม่มีรถส่วนตัวตั้งแต่ย้ายมาในเดือนมกราคม 2008 แม้แทบทุกคนจะย้ำกับเขาว่า “อยู่แอลเอต้องมีรถ”
กัลลาเกอร์ระบุว่า เขาเดินทางด้วยระบบขนส่งสาธารณะเป็นหลัก และใช้บริการเรียกรถเมื่อจำเป็น โดยประเมินว่าประหยัดเงินได้ประมาณปีละ 1,750 ดอลลาร์ หรือมากกว่า 33,000 ดอลลาร์ตลอดช่วงเกือบ 19 ปี
โดยหลักการคำนวณเปรียบเทียบนั้น กัลลาเกอร์ประเมินว่าหากมีรถ เขาจะเสียค่าใช้จ่ายอย่างน้อยปีละ 5,634.38 ดอลลาร์ โดยยังไม่รวมค่าซื้อหรือผ่อนรถ ประกอบด้วยค่าน้ำมันสำหรับเดินทางไปทำงานประมาณ 970 ดอลลาร์ ค่าประกัน 1,853 ดอลลาร์ ค่าทะเบียนสูงสุด 500 ดอลลาร์ ค่าจอดรถที่อพาร์ตเมนต์ 1,800 ดอลลาร์ และค่าบำรุงรักษากับซ่อมแซมประมาณ 511 ดอลลาร์
เฉพาะค่าจอดรถที่อพาร์ตเมนต์ของเขาอยู่ที่เดือนละ 150 ดอลลาร์ และยังไม่รวมค่าจอดตามสถานที่ต่างๆ เช่น พิพิธภัณฑ์ สนามเบสบอล และสนามกีฬา ซึ่งเขามองว่าเป็นค่าใช้จ่ายที่เพิ่มขึ้นได้มากสำหรับคนมีรถในแอลเอ
ส่วนค่าเดินทางที่เขาจ่ายจริง ได้แก่ ค่าเมโทรและรถเมล์บิ๊กบลูบัส (Big Blue Bus) รวมประมาณปีละ 1,196 ดอลลาร์ กับค่าบริการลิฟต์ (Lyft) จำนวน 97 เที่ยว รวม 2,683 ดอลลาร์ ระหว่างวันที่ 1 มกราคมถึง 4 ตุลาคม 2026 โดยหลายเที่ยวเป็นการเรียกรถกลับบ้านจากบาร์ เพราะเลือกจ่ายเงินเพื่อประหยัดเวลา
กัลลาเกอร์รวมค่าโดยสารรถเมล์ทั้งปีและค่าลิฟต์ ประมาณเก้าเดือนได้ 3,879 ดอลลาร์ ต่ำกว่าค่าใช้จ่ายของการมีรถที่เขาประเมินไว้ประมาณ 1,755 ดอลลาร์
อย่างไรก็ตาม กัลลาเกอร์ยอมรับว่ารูปแบบการทำงานของเขา เป็นปัจจัยสำคัญที่ทำให้เขาอยู่ได้โดยไม่มีรถ โดยระยะแรกเขาเขียนข่าวบันเทิงให้เว็บไซต์ MovieWeb สามารถนั่งทำงานที่อพาร์ตเมนต์ในย่านฮอลลีวูด ซึ่งงานเปิดตัวภาพยนตร์หลายงาน จึงอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ช่วงตึก ส่วนสถานที่อื่นใช้รถเมล์หรือรถไฟเดินทางไป
ปัจจุบัน เขาทำงานกับหนังสือพิมพ์แคลิฟอร์เนียโพสต์ ในย่านเซ็นจูรีซิตี้ จึงเดินทางด้วยรถเมล์เมโทรสาย 20 หรือ 720 ไปทางตะวันตกตามถนนวิลเชอร์ ก่อนต่อบิ๊กบลูบัสสาย 7 ตามถนนพิโค ใช้เวลาเที่ยวละประมาณ 45 นาทีถึงหนึ่งชั่วโมง
กัลลาเกอร์มองว่า รถไฟเมโทรมีประสิทธิภาพพอสมควร แต่เครือข่ายยังไม่ครอบคลุมเพียงพอสำหรับเมืองขนาดใหญ่อย่างลอส แอนเจลิส รถเมล์จึงช่วยเติมช่องว่างของเส้นทาง แม้ยังต้องเผชิญรถติดเช่นเดียวกับรถบนถนนทั่วไป
สำหรับความปลอดภัย ซึ่งเป็นประเด็นที่ชาวเมืองแอลเอส่วนใหญ่มองว่า “น่าห่วง” กัลลาเกอร์ระบุว่าตลอดเกือบ 19 ปี ไม่เคยถูกทำร้ายร่างกายหรือถูกข่มขู่ด้วยปืนหรือมีด และผู้โดยสารส่วนใหญ่ที่พบเป็นคนเดินทางไปทำงาน กลับบ้าน หรือไปทำกิจกรรมต่างๆ แต่ก็ยอมรับว่าเคยพบเหตุรุนแรง รวมถึงเหตุการณ์ชวนอึดอัด ทั้งผู้โดยสารอาเจียน เปิดเพลงเสียงดัง และต้องทนฟังบทสนทนาที่ไม่ต้องการ
เขาย้ำว่าประสบการณ์ของตัวเอง ซึ่งเป็นผู้ชายผิวขาว อาจแตกต่างจากผู้หญิง หรือคนจากชนกลุ่มน้อยอื่นๆ ที่อาจเผชิญเหตุรุนแรงหรือพฤติกรรมคุกคามขณะโดยสารรถเมล์หรือรถไฟได้
นอกจากประหยัดเงินแล้ว ประโยชน์อีกด้านสำหรับกัลลาเกอร์ คือมีเวลาอ่านหนังสือระหว่างเดินทาง และได้พบเห็นชีวิตของผู้คนในเมือง
โดยกัลลาเกอร์ สรุปบทความของเขาว่า แม้จะมีรายได้เพียงพอให้ซื้อรถและประกันภัย แต่เขายังพอใจกับการนั่งแบบสบายๆ ไม่ต้องขับรถฝ่าการจราจรหรือหาที่จอด และเลือกนำเงินไปใช้กับการท่องเที่ยว กีฬา และสิ่งที่ชอบ.