งานวิจัยใหม่ ที่เผยแพร่ในวารสารวิชาการ PLOS One ฉบับเดือนมกราคม 2026 ระบุว่า การสูญเสียสัตว์เลี้ยงสามารถกระตุ้นอาการที่เข้าข่ายภาวะโศกเศร้ายืดเยื้อ หรือ prolonged grief disorder (PGD) ซึ่งปกติใช้วินิจฉัยอาการหลังสูญเสียบุคคลใกล้ชิด โดยการศึกษานี้ วิเคราะห์ข้อมูลจากแบบสอบถามของกลุ่มผู้ใหญ่ในสหราชอาณาจักร จำนวน 975 คน เพื่อเปรียบเทียบปฏิกิริยาทางอารมณ์ระหว่างการสูญเสียสัตว์เลี้ยงและคนใกล้ชิด

ผลการศึกษาพบว่า แม้สังคมมักมองข้ามความโศกเศร้าจากการสูญเสียสัตว์เลี้ยง แต่ผลกระทบทางจิตใจนั้น อาจรุนแรงอย่างมาก โดยผู้ตอบแบบสอบถามที่เคยสูญเสียสัตว์เลี้ยง มากกว่า 1 ใน 5 ระบุว่า “นี่คือการสูญเสียที่สร้างความทุกข์ใจมากที่สุดในชีวิต” โดยบางรายเปรียบเทียบว่ารู้สึกเศร้าใจไม่ต่างจากการสูญเสียคนรักเลย

นักวิจัยระบุว่า เจ้าของสัตว์เลี้ยงจำนวนมากเผชิญความโศกเศร้าอย่างรุนแรงหลังการสูญเสีย โดยหลายคนรู้สึกอับอาย หรือโดดเดี่ยวจากความเศร้าที่เกิดขึ้น

นอกจากนี้ ยังพบว่าประมาณ 7.5 เปอร์เซ็นต์ ของผู้ที่สูญเสียสัตว์เลี้ยง มีอาการเข้าข่ายภาวะโศกเศร้ายืดเยื้อ (PGD) ซึ่งอยู่ในระดับใกล้เคียงกับผู้ที่สูญเสียพี่น้องหรือเพื่อนสนิท และผู้ที่เคยสูญเสียสัตว์เลี้ยง มีโอกาสเกิดภาวะดังกล่าวมากกว่าผู้ที่ไม่เคยสูญเสีย ถึง 27 เปอร์เซ็นต์

อาการของภาวะโศกเศร้ายืดเยื้อ เช่น ความเจ็บปวดทางอารมณ์อย่างรุนแรง ยอมรับการสูญเสียได้ยาก และความคิดถึงผู้ที่จากไปอย่างต่อเนื่อง พบได้ทั้งในกรณีสูญเสียสัตว์เลี้ยงและมนุษย์

แม้งานวิจัยนี้ยังไม่ได้เสนอให้ปรับเกณฑ์การวินิจฉัยอาการที่เกิดจากการสูญเสียสัตว์เลี้ยงในทันที แต่ก็ย้ำว่า หลักฐานที่พบสะท้อนถึงความจำเป็นที่บุคลากรด้านสุขภาพจิตควรให้ความสำคัญกับความโศกเศร้าจากการสูญเสียสัตว์เลี้ยง โดยเฉพาะในกรณีที่อาการยืดเยื้อ หรือกระทบต่อการใช้ชีวิตประจำวัน.